Blok 2. Filmy krótkometrażowe

Żegnajcie mopsy

Jako dzieci traktujemy słowa rodziców jako prawdę, nie wykazując się ograniczonym zaufaniem do tego, co dorośli chcą nam przekazać. Reżyser filmu postanawia przeprowadzić małe śledztwo w sprawie losów ukochanych mopsów, z którymi się wychował. Odkrywa, że opowieść jego matki na temat ich odejścia nie jest zgodna z prawdą. Zabawny film, który jest kolażem różnych materiałów wizualnych: od kaset VHS po gry komputerowe, zadaje całkiem poważne pytanie o odpowiedzialność rodziców za słowa. I o mity, na których budujemy swoje życie, a które potem okazują się nieprawdą. „Żegnajcie mopsy” to próba przeżycia straty jeszcze raz, ale w sposób, który pozwala zaznać ukojenia. 

Pod maską

Abduweli jest ciepłym, mądrym człowiekiem, który często się uśmiecha i ma ogromny zapał do nauczania. Po powrocie do Chin z wyjazdu do USA chciał otworzyć przedszkole. Niestety jest także Ujgurem, dlatego zamiast nauczać, trafił do obozu. Był to moment, kiedy władze Chin po kilkumiesięcznych torturach wypuszczały jeszcze internowanych. Obecnie prawdopodobnie Abduweli nie przeżyłby pobytu w tym miejscu. Zaraz po uwolnieniu uciekł z kraju i wraz z rodziną znalazł schronienie w norweskim Bergen. Film jest zapisem jego podróży do Niemiec, gdzie spotyka się z byłym obozowym strażnikiem, aby zrozumieć, co myślą ludzie zatrudnieni przez totalitarny system do systematycznego niszczenia innych. Równocześnie musi zdecydować, czy kontynuować swoją misję ujawniania ludobójstwa na Ujgurach, czy też zostawić przeszłość za sobą, żeby uniknąć bolesnych wspomnień u swojej córki, która cierpi z powodu stanów lękowych wywołanych przez traumatyczne wydarzenia. 

Duch

Andrzej ukończył dwuletni kurs resocjalizacyjny w ośrodku dla byłych więźniów. Terapia miała na celu usprawnić jego powrót do rzeczywistości. Mimo starań, społeczeństwo nie zapomniało o przeszłości. Industrialny krajobraz za oknem pokoju Andrzeja i powtarzający się dźwięk poczty głosowej potęgują samotność bohatera.

Fobos

Poetycki film, który podszyty jest strachem przed wojną i zniszczeniem. Reżyserka Mina Keshavarz dorastała w mieście Buszehr nad Zatoką Perską. W latach 80. XX wieku miejsce to było celem w wojnie irańsko-irackiej. Artystka zabiera nas w podróż do powtarzającego się w jej przypadku koszmaru. W sennej wizji przemierzamy puste ulice nadmorskiej miejscowości w poszukiwaniu domu, rodziny i przyjaciół, których być może zabrała wojna. Te wizje, obawy i lęki w sytuacji, która obecnie panuje w tym regionie, nabierają upiornej aktualności.

Pogrzeb Boba

Bob nie był lubianym członkiem rodziny, bo nigdy nie okazywał radości. Jego wnuk i równocześnie reżyser filmu, Jack, zawsze myślał, że nie chciałby mieć takiej relacji z ojcem, jaką miał jego tata. Pogrzeb Boba staje się początkiem opowieści o tym, kim naprawdę była ta tajemnicza postać, o której kolejni członkowie rodziny nie mają za wiele do powiedzenia. Podczas takich uroczystości prawda na chwilę wychodzi na wierzch, odsłaniając traumatyczne doświadczenia, ale też mechanizmy rządzące każdą rodziną. Wprowadzenie elementów animacji oraz lekkość narracji powodują, że chociaż film opowiada o ciężkich doświadczeniach, ma w sobie humor i ironię.